Ik ben Europees Kampioen -23 met het NL-team. Dat is geweldig, maar toch…

Nu ik weer gestart ben met de trainingen realiseer ik me dat ik vooral eerlijk naar mezelf moet blijven. Die Europese titel was een ervaring die ik nooit meer zal vergeten, maar het vertelt maar een klein deel van mijn verhaal van afgelopen seizoen.

Als ik kijk naar alle individuele resultaten in de grote internationale wedstrijden, dan zie ik dat ik nergens een halve finaleplek heb gehaald,

dat ik in teveel runs grote en beslissende fouten heb gemaakt en dat mijn percentage achterstand op de winnaar altijd veel te hoog was. Die titel was mooi, maar mijn progressie is te klein.

Ik sta aan het begin van een belangrijke winter. In de komende vijf, zes maanden moet mijn techniek op moeilijker wild water écht sterk verbeteren en moet mijn basistempo omhoog. Lukt dat allemaal niet, dan is Tokyo zonder meer uit zicht. En als Tokyo uit zicht is, wat doen dan mijn sponsors, kan ik dan in Engeland blijven studeren, kan ik met deze intensiteit blijven trainen?

Ik wil nog niet aan de antwoorden op deze vragen denken. Ik ben goed gestart met de trainingen en ga keihard werken aan mijn doelen. Ik weet waar ik sta, ik weet waar ik naartoe moet en ik weet via welke weg. Met de volle focus trainen in Nottingham, zoveel mogelijk op de moeilijke baan in Londen, trainingskampen in Dubai en/of ergens anders. Deze winter moet ik een stap maken die ik in de afgelopen jaren nog nooit gezet heb. Dat is moeilijk, maar dat is ook topsport. En, ook als ik eerlijk ben, denk ik dat het wél kan. Uitdagingen, ook grote, moet je niet uit de weg gaan. En nu… trainen!