maartje17 360 001Ik denk dat iedere sporter dat wel eens heeft. Zo’n droom waarin alles goed gaat. Dat je, in dit geval met je twee teamgenoten, Claudia en Lena, aan de start ligt van de ploegenrun. Europese kampioenschappen -23. De Polen hebben als eerste start een goede tijd neergezet. Veel ploegen komen er niet aan. De Russen, de Engelsen, Slowakije, Frankrijk… Allemaal sterke teams, allemaal gaan ze in de fout. Oostenrijk mist zelfs een poortje. Dan zijn wij aan de beurt. Het loopt soepel. Twee tikkers, maar het gaat hard. Ik ben als laatste gestart en geef alles in mijn eindsprint. Dan de tijd. Er staat 130.55. ‘We staan bovenaan’, zegt Claudia. Ik kan het niet geloven. Er komen nog drie teams na ons.

Eerst Spanje, maar als die in 139.89 over de finish komen zijn we zeker van een medaille. Ongelooflijk! De eerste medaille voor het Nederlandse kano sinds jaren! Als Tsjechië voorbij komt staan we trillend langs de kant. Het wordt spannend, maar er verschijnt 132.36 op het bord. We horen de opwinding op de tribune. Minimaal zilver. Dan het thuisland. Fel aangemoedigd door het vele, vooral Duitse publiek. Ze gaan goed. Vlak voor onze neus zit er een kleine hapering bij de derde vaarster. Sprintend naar de finish. En de klok…. 130.81. ‘Eine Riesenuberraschung’, schreeuwt de Duitse commentator. ‘Die Niederlande ist Europameister’.

Felicitaties, knuffels, tranen, het verzamelen voor de prijsuitreiking, het Wilhelmus, de vlag en de medaille. Je droomt ervan. Maar nu was het echt!

portret20901532 10154506665741525 4310890982483763987 o21039794 10209126135739925 1362936427 n