actie 300 2Vorig weekend was voor mij de eerste, en belangrijkste, wedstrijd van het jaar. De kwalificatiewedstrijd in Leipzig.
Dit is altijd een lastige wedstrijd geweest voor mij, en vorig jaar was het niet gelukt om me te plaatsen voor het Nederlandse onder 23 team. Ik was vastbesloten om het dit jaar wel te halen, en dat is gelukt! Al was het wel krapjes, en onzeker tot de laatste finaliste op zondag over de finish kwam.

Ik wist van tevoren dat ik op zaterdag de meeste kans had om de eis binnen te varen. Het parcours is dan meestal makkelijker, en de toppers bewaren hun energie voor zondag. Helaas miste ik de eis in mijn tweede run met maar 0,1 seconde.

Dat was erg zuur. Had ik net iets verder naar voren gezeten toen ik over de finish kwam, dan had ik hem gehaald. Maarja… aan ‘als’ heb je dan niks. Ik baalde, en vond het moeilijk om mezelf weer op te peppen voor de wedstrijd van zondag. Het parcours was lastiger, ik had geen mensen waar ik voor mijn eerste run nog naar kon kijken, en ik wist dat de snelste dames alles zouden geven die dag.
Ik ging mijn eerste run in zonder hoge verwachtingen, maar toen ik over de finish kwam, wist ik dat het een behoorlijke run was. Maar zou het goed genoeg zijn? Dat wist ik pas zodra de laatste vaarster tijdens de finale over de finish kwam. Ze mocht niet sneller varen dan 98,35, en zette een tijd neer van 98,67. Mooi voor haar, want daarmee won ze de wedstrijd. Super voor mij, want daarmee kwalificeerde ik me voor het Nederlandse onder 23 team!

Het was een erg lang weekend voor mij, en ik was dan ook niet verbaasd toen ik op maandag spierpijn had in mijn buik van het hele weekend gespannen te zijn.
Het was nog lang niet goed genoeg, en er valt de komende tijd nog veel te verbeteren, maar ik krijg er nu in ieder geval wel de kans voor. Ik kijk al uit naar een super zomer vol wedstrijden!

Het was op het nippertje, maar net genoeg, is ook genoeg!