Het is alweer een paar weken geleden dat ik ons pap afzette op het vliegveld in Nottingham. Hij had mij teruggebracht naar Engeland voor het tweede deel van het schooljaar en hij hielp me bij het inrichten van mijn kamertje. Na elk semester moet dat helemaal leeggehaald worden en dus moet je het ook elke keer weer opnieuw inrichten.

 

Mijn eerste essays zijn weer ingeleverd en mijn training op de baan hier loopt weer prima. Het was fijn om thuis te zijn, fijn om ook weer een weekje in Praag te trainen met mijn broer. Maar het voelt ook weer goed om terug te zijn. Ik heb mijn ritme snel gevonden en kijk uit naar de komende –kleine- twee maanden. Twee maanden waarin ik mijn overgang naar het tweede jaar op de uni moet veiligstellen en waarin ik mij optimaal moet voorbereiden op de kwalificatiewedstrijd in Leipzig.

De eisen voor die wedstrijd zijn inmiddels bekend. Opnieuw strenge eisen, maar dit jaar is er voor het eerst wel een soort escape. Vaarders die de eis in Leipzig namelijk niet halen, krijgen een tweede kans in Slowakije of in Spanje, in mei.

Voor mij biedt dat weinig mogelijkheden omdat ik dan waarschijnlijk niet van de uni weg kan. Ik moet dus gewoon de eisen halen in Leipzig. En eerlijk gezegd, ondanks dat ik weet dat het elk jaar een 'traumawedstrijd' is, denk ik dat ik er dit jaar meer klaar voor ben dan ooit.

Ik hou jullie natuurlijk op de hoogte. Op 7 of 8 april, dan moet het gebeuren. Nee, dan gaat het gebeuren!