Als ik dit blog schrijf ben ik net terug uit Bratislava. De Young Danubia Cup zit erop. Na een prima trainingsweek was ik op zaterdag niet best. Een run met vijf tikkers en een run met een gemist poortje. Ik baalde ontzettend. De baan hier is wel zwaar, maar het parcours was niet zo moeilijk, dus dat had zeker beter gemoeten. Op zondag ging het gelukkig iets beter.

In mijn eerste run voer ik nog een fifty, maar over de tweede run was ik redelijk tevreden. Alleen een tikker op het laatste poortje en een redelijke tijd.

Mijn stabiliteit op wild water is nog zeker niet wat het moet zijn. Ik weet dat ik op dit soort parcoursen eigenlijk geen poortjes meer mag missen. Zo simpel is het. En met één redelijke run uit vier mogelijkheden kan ik ook niet tevreden zijn. Gelukkig heb ik in de trainingen wel laten zien dat ik deze baan prima aan kan. Alleen word ik uiteindelijk natuurlijk beoordeeld op mijn resultaten en die zijn niet overtuigend genoeg.

Komende maand wordt het weer druk en krijg ik genoeg kansen om me te laten zien. De ECA-Cups in Krakau, Bratislava en Ceske zijn mooie graadmeters. Bovendien mag ik bij het WK -23 de voorvaart doen en kan ik ook daar mijn tijden vergelijken met de rest. En na de zomer, dan ga ik pas écht aan het werk. Dan ga ik veel, heel veel uren maken op de wildwaterbaan van Nottingham. Het is nodig, dat realiseer ik me. Maar ik heb er ook gewoon heel erg veel zin in!