Afgelopen weekend was het weer zo ver, de Nederlandse kwalificatie. Zoals altijd kregen we de kans ons te kwalificeren op de baan in Leipzig tijdens een ICF wereldranglijst wedstrijd. Vorig jaar ging het bij mij helemaal mis op deze, behoorlijk lastige, baan. De junioreneis was dat mijn tijd binnen 22,5% van de tijd van de snelste junior moest zitten.


Ik kwam op maandagmiddag aan in Leipzig. Het was erg koud, maar mijn eerste training ging erg goed… tot het laatste rondje. Ik moest uitwijken voor iemand, sloeg om en maakte daarbij een vervelende beweging. Doordat ik veel krachttraining doe hebben mijn spieren het tegengehouden dat mijn schouder uit de kom ging. Deze spieren hadden wel een flinke klap gekregen en waren flink opgerekt. Ik heb daarom tot de wedstrijd maar heel weinig kunnen varen. Dat was natuurlijk niet echt de beste wedstrijdvoorbereiding. Gelukkig voelde mijn schouder vrijdag weer oke, en kon ik zaterdag en zondag wel varen.


Door de slechte wedstrijd van vorig jaar voelde ik veel druk. Ik moest het halen. Ik wilde niet nog een jaar het EK moeten missen. Ik wist ook dat het moest kunnen. Mijn concurrenten waren niet veel sneller dan ik bij vorige wedstrijden. Aan de andere kant, het parcours op zaterdag was best moeilijk. Een foutje maken, en je kon je hele run vergeten. Bij de junioren op zaterdag voeren er maar een paar naar beneden zonder 50 strafseconden te krijgen. Geen fouten maken dus!

Mijn eerste run was vrij goed, tot ik het voorlaatste poortje miste. Ik baalde ontzettend. Ik was toen het liefst meteen weer met de lopende band omhoog gegaan om nog een run te varen.

Mijn tweede run voer ik een uurtje later. In tegenstelling tot vorig jaar, had ik me nu behoorlijk herpakt. Omdat de andere vaarsters voor mij waren, wist ik dat ik maximaal 148 sec. moest varen. Ook die tweede run was niet super. Sommige stukken waren erg goed, op andere combinaties verloor ik veel tijd. Ik wist wel meteen toen ik over de finish kwam dat ik geen grote fouten had gemaakt. Toen ik omkeek naar het scorebord en daar een tijd van 136 zag staan was ik erg blij. Ik had de eis gehaald!


Op zondag kon ik dus zonder grote druk nog lekker twee runs varen. Het ging zoals mijn Duitse coach Jürgen zei: teilweise zehr gut (gedeeltelijk erg goed).

Al met al was het een zware week met ups en downs. Gelukkig waren de downs vooral aan het begin van de week en de ups tijdens de wedstrijd. : )
Begin juli mag ik voor Nederland starten bij de Europese Junioren Kampioenschappen in Skopje, Macedonië. Er is nog veel werk te doen, maar ik heb er nu al zin in!

Als ik dit schrijf is het maandag. Ik ga zo mijn tas uitpakken en meteen weer inpakken, want morgen moet ik naar school en woensdag vertrek ik naar de Pyreneeën voor de drie wedstrijden van de Pyreneeën cup. Geen al te slechte vooruitzichten dus!